غروب ممنوع

از درد باید سخت گفت اما نه آنچنان که دل به آن خو گیرد  

از مرگ باید سخن گفت اما نه آنچنان که زندگی را در کام گیرد

باید زیست چونان زیبا

که فواره با تمام جبروتش فرو می ریزد

که بید با تمام هیبتش

خم می شود

تا عاشقان ، سایه کنند در زیر بازوان افتاده اش

باد فریاد می زند

کوه می ایستد

خورشید گرم می کند

بید سایه می افکند

ترانه نوازش می کند

دریا آرامش می بخشد

طوفان سر در گمت می کند  

و عشق

همه ی این ها را یکجا در خود می گیرد

روزهای زندگی طی می شوند

خوب و بدش را ما تعیین می کنیم . . .  

تقدیم به رویا

 ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

شعر نبود . .

در چنین روزی

رویا برای نخستین بار به سعید گفت :

" تو راست می گی !!! "