آن یار کزو خانهء ما جای پری بود...
فالم همین بود ؟... سر تا قدمش چون پری از عیب بری بود...
پشت آن کاناپه، جای امنی بود. جایی غیر از این خانه انگار، غیر از این دنیا و دغدغه هاش حتی.
می دانی ؟ همیشه ساعت های یازده به بعد تلفن هام شروع می شد. می نشستم پشت کاناپه. یک بطری بزرگ دلستر می آوردم و یک کتاب. زنگ می زدم بهت. حسابی پرچانگی می کردم. بعد بی اختیار شمارهء سانتی را می گرفتم. حسابی پرچانگی می کرد. گوشی را می گذاشتم، شروع می کردم به کتاب خواندن. هی می خواندم و هی بطریه را سر می کشیدم. از آن ور تا خود صبح باید می شاشیدم. دردسری داشت برای خودش.
دل گفت فروکش کنم این شهر ببویش... آره. همین بود... بیچاره ندانست که یارش سفری بود...
سرگرمیم این بود که صد و نوزده را بگیرم تا مرده که انگار از مراسم خاکسپاری برگشته بگوید : ساعت یک و هفده دقیقه... ساعت یک و بیست و شش دقیقه... حس عجیبی بهم می گفت... خوب نه ! بگذار راستش را بگویم. یکی یک سال قبلش هی وسط درس خواندن هاش صد و نوزده را می گرفته و رتبه اش توی کنکور شده بوده صد و نوزده ! واقعا جالب نیست ؟ من هم صد و نوزده را می گرفتم و حس احمقم نمی گفت در کنارش باید درس هم بخوانم. فقط بدجوری پاپی ام می شد یک عدد کمتر را بگیرم. مثلا صد و ده. فقط هنوز آن قدر ها خرفت نشده بودم که زیر بار بروم. آدم زنگ بزند صد و ده چه بگوید آخر ؟ یک بار هم زنگ زدم صد و پانزده. گفتم : ببخشید آقا ! آن جا کجاست ؟ فکر می کنم گفت اورژانس... رتبه ام نه شد صد و نوزده و نه صد و پانزده ! نمی دانم اشکال از کجا بود. باری...
تنها نه ز راز دل من پرده بر افتاد.... چه خوب یادم مانده. نه ؟... تا بود فلک شیوهء او پرده دری بود...
نزدیکی های ساعت دو و سی و هفت دقیقه، و همیشه درست همین ساعت ها، بعد از یک دنیا خیال پردازی و دلستر و کتاب و کلمات شیرین تو، از جام بلند می شدم. وقت شاشیدن بود !
بعدش تا دو روز، مثل خرچنگ راه می رفتم بس که پاهام درد می کرد.
آره