آمدند
دوباره ابرها آمدند
و چتر ، در سیاهی چند ماه فراموشی
دوباره به من فکر می کند
به جاده هایی که هنوز به دنیا چسبیده اند
به غربتی که میان کلمات و سفر
چه قدر سنگین
مرا به راه می برد
تو رابه خانه می آورد
در این سفر که ماه سفید است
و آسمان که همان آبی بود
وقتی از نیمه ی مرطوب ماه بر می گردم
وقتی از ماه شبانه ی خیس
که به چشم کودکان چسبیده می ایم
چه قدر کنار پنجره برایت می آورم
چه قدر راه نرفته برای سفر
در این سفر
میان سنگینی کلمات
به پروانه ها فکر می کردم
 که دور کودکی های از مدرسه تا جاده های جهان چرخیدند
در این سفر
چه قدر رها می شوم
نه اینکه من از غربت کلمات
که تمام دنیا از من رها می شود
حالا که خوب
از نیمه ی مرطوب ماه
به دنیا نگاه می کنم
این همه شهر که هر روز ، ناخواناتر می شوند
این همه آدم که عصرها ، بی نام به خانه بر می گردند
چه قدر بی پروانه و کودکی
چه قدر بی زمزمه و چتر
به راه همین طور ، نمی دانی تا کجا افتاده اند
به شهرهای همین طور ، نمی دانی تا چه وقت بزرگ می روند
و ایندنیا ، همیشه به دست های ما چسبیده است
نگاه کن
دوباره ابرها آمدند

-------------------------------------------------------------------

باید بگم

حتی اگه قراره کسی نخونه

باید این عصبانیت بیرون بریزم

مثل یه کندو حالا پر از زنبورم

تا صبح کلمو کرده بودم تو بالش و دندونامو به هم فشار می دادم

و پامو به شدت تکون می دادم

مثل اینکه قرار بود چیزی رو بالا بیارم

نیومد بیرون

و حالا تمام فکرم درد می کنه

تمام شب مثل اینکه یه چیزی توی مغرم دقیقا نمی دونم کجاش اولش یه جایی بود بین دو نیمکره و بعد یه جایی وسط مخچه حس می کردم دو تا آدم دارن با هم دیگه در عین واحد حرف می زدن....

چقدر واژه تو ذهنمه

تازه تو هم که ایرانی مثل اینکه خیلی بیشتر بی قراری می کنم

اینجا هم که همه می گن نه

نمی شه

نمی شه

تو و اون ما نمی شه

خب نشه به جهنم

ای وای مثل اینکه هنوز هم عصبانیم

تو کجایی یعنی؟؟

خب از چی گله کنم ؟؟؟

از اینکه تو

تو

تو

بهونه منو بگیری

خوش خیالم من

چقدر دلم می خواد تمام صورت مسئله رو پاک کنم

از این همه جواب خسته شدم

از این همه خیال

شاید که دنیا راست می گه

شاید که من .....

من؟؟

بدون تو؟؟