پلکم داره پوستش نبض می زنه این چندمین روزه که همراهمه این اتفاق

بعد از دو روز فکر می تونم فکرهای اضافی رو از سطح ذهنم پاک کنم

می خوام باهاش حرف بزنم

نوک پا به صحن ساکت و خلوتش نزدیک می شم

می بینمش یه گوشه نشسته و نور کمی داره اونجا

از پشت بهش نزدیک می شم

آروم می گم سلام

تکون نمی خوره فقط یه چیزایی رو داره با خودش می گه نمی شنوم

دقت می کنم

- من از زندگیت حذف شدم دیگه خیلی وقته به حرفای من گوش نمی دی فقط به حرفای خودت گوش می دی خودخواهانه تصمیم می گیری انگار که نه انگار من هم رسالتی دارم تا میام چیزی رو بهت یادآوری کنم جلوم در میای ... خسته شدم .... پوکیدم....

من ولی هیچ وقت یادم نیست تو رو انکار کرده باشم!!! چرا اینجوری فکر می کنی... چرا تو هم نمی فهمی!!!

- توجیه می کنی خودت رو... هر کاری خواستی به نام من کردی به میل خودت ... ببین همیشه اشتباه نبود ولی ... همیشه سعی کردم بفهممت گفتم نازکی می شکنی ... بزار با شگرد خودش دنیا رو نگاه کنه ... ولی حالا می بینم داری به جفتمون لطمه می زنی ... می خوام بیای به من نزدیک بشی ... می خوام با هم جلو بریم ... من و اینجا زندونی کردی خودت داری هر کاری دلت می خواد می کنی... یادت رفته روز اول قرار بود با هم باشیم.. یادت که نرفته...

ببخشین من حافظه خوبی ندارم برای چی قرار گذاشتیم با هم باشیم...

- می دونم ... بیا نزدیک تر ببین اونقدری که فکر می کنی داغ نیستم ....

می رم نزدیک ترش می شینم

نگاهش می کنم با نور کمی که رو نیم رخش هست و سایه چشماش  طفلک چقدر خسته است من جلوش مثل یه بچه هستم ولی اون مثل آدمهای پیر چقدر دلم براش می سوزه کاش می شد دستاشو بگیرم .... آروم می گه می تونی دستامو بگیری

وقتی دستاشو می خوام بگیرم یهو تعجب می کنم چقدر یخه انگار که دست یه مرده رو تو دستام گرفتم می ترسم دستشو ول می کنم یه کم دور می شم ....

- چی شده؟؟؟ می بینی به داغی تو نیستم سردم ولی زنده ام اگه تو پیش من باشی گرم می شم

می گیرم ... می پوکم... می خوام از دستش فرار کنم اون منو یاد بدیم می ندازه

- تو خوبی

ولی من که چیزی نگفتم تو چجوری شنیدی

- من و تو نیازی به شنیدن نداریم ما به هم مربوطیم

من نمی شنومش باید به خاطر خودخواهیم باشه که اینقدر ازش دورم اون که بدون حرف زدن هم حرفای منو می خونه چشماشو می بنده مثل اینکه می خواد بگه از من پرستاری کن ولی من اینجا تو این خونه تنگ دلم می گیره ...

چقدر من بدم

دو شنبه ۱۱ شهریور ماه ۱۳۸۷

نمی دونم تا کی این مناظره ادامه پیدا میکنه ب صورت مکتوب

هنوز هم ذهنم بیشتر از اون چیزی که باید مشغوله

هنوز احساسم بیشتر از اون چیزی که باید قدرتمنده

ولی تو این گیر و دار ذهن و احساس قدرت های ناشناخته دیگه ای هم پیدا کردم تو وجودم که باعث شده سکوت کنم  و فکر کنم به این قدرت های نا شناخته

راستش روز اولی که خواستم مناظره راه بندازم برای این نبود که گلایه هاشون رو بگم برای این بود که بشناسمشون ولی تو نوشته های گذشتم فقط عقلم داشت گلایه می کرد ...

خوب البته از نظر من فقط قدرت احساسم می چربه به عقلم نه اینکه عقلم ضعیف باشه فقط اینکه قدرت کم تری داره

 دارم حس می کنم دارم بیشتر خودمو می شناسم...

توی حریم عقل رفتن تزکیه می خواد ...

این یه ماه خودم رو تزکیه می کنم

احساسم و متعادل باید بکنم

خیلی کارها مونده

رمضان مبارک...

اگه یادتون موند دعام کنین...