متفاوت بود با این چیزی که حالا بود

خنده

گریه

شوق

امید

دعا

حسین

عید

شعله زرد

عزا

همه چیز یه بویی داشت

مثل مدرسه

ولی حالا هیچ بویی نیست ..

همه چیز خاکستری شده

همه چیز انگار گرد و بار روش نشسته

بچه که بودم چقدر کم بچگی کردم از شوق بزرگ شدن

کفشهای مامان و می پوشیدم که قدم بلند بشه

نماز می خوندم که بگم بزرگ شدم

رفتم که تو مرز جوونی باز همه چیز فرق کرد

شدم یه آدم عمیق که فقط احساس داشت

نماز می خوندم

گریه می کردم

گریه می کردم

می خندیدم

چقدر احساس زیر پوستم داشت راه می رفت

چقدر عاشقانه عاشق بودم

ولی همش می خواستم بگم من جوونم و بچه نیستم

همش تظاهر می کردم که من جوونم

و وقتی جوون شدم تازه بی تجربگی هام خودشون رو نشون دادن

تازه می خواستم نشون بدم که من رویام ولی غرق باید ها نباید ها بودم

چقدر راه بود که باید بین بیست یا سی سال تقسیم می کردم

ولی فکر می کنم باز هم عجله کردم

تند اومدم که برسم به پیری

باز همه چیز و خراب کردم

و حالا

نمی خندم

گریه نمی کنم

ولی جیغ می زنم

می کوبم

مشت می کنم تمام عصبانیتم را

 و اخم می کنم تمام کلافگی ام را

و دود می کنم تمام بی حوصلگی ام را

.....

  از این عکس نشد بگذرم

نگاه کنین

نگاه کنین

به اثرات جنگ

متنفرم از جنگ

از شمایی که به اسم اسلام همش صحبت از جنگ می کنین

صحبت از مرگ می کنین

متنفرم از کسایی که همش می خوان آتیش جنگ داغ کنن

لعنت به شما که اینجا با من در مورد جنگ بحث می کنین

لعنت به هر کسی که می خواد به جای صلح جنگ باشه

هر کجای دنیا باشم

با هر دین و مذهبی

تنها یه چیز می گم

جنگ نـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــه