نه اصلا نمی خوام پائیز برگرده

انگار که قراره سالمرگم دوباره بمیرم

دوباره همون احساس ها داره توی رگهام جون می گیره

باید برم پیش یه روانشناس

امروز چقدر رگهای دستم درد می کنه

چشمهام هم چند روزه فقط داره می سوزه

انگار چند وقتی هست نخوابیدم

انگار که یه هاله همیشه جلو چشام هست

تخیلاتم برگشته

ولی به طور وحشتناکی ترسناکن

دارم روی یه لبه تیغ راه می رم که ازش نمی افتم به وسیله همون تیغه از نیمه دو نیم می شم

وقتی از خستگی و سوزش چشام رو هم می افته انگار که صدای خنده های خیلی ها با هم تو گوشم زنده می شه

چشام هم که بازه همه جا به طرز مشکوکی تاریکه

من از تاریکی نمی ترسم

من از مرگ نمی ترسم

ولی از آدمها به شدت می ترسم

به قدری می ترسم که شبها نمی تونم از فکرشون بخوابم

از نگاه آدمها می ترسم

از تو می ترسم

من می ترسم از خودم وقتی جلوی آیینه وای می ستم

چقدر جدیدا قلبم درد می کنه

و چقدر جدیدا دلم می خواد باز بمیرم

چقدر جدیدا من مشکوکم

حتما وقتایی که فکر می کنم خوابم جای دیگه ای هستم

....

زندگیم شده مثل این بچه یتیمایی که هر کی می رسه یه لگد بهش می زنه

و یا تحقیرش می کنه

یعنی می شه من بمیرم؟

....

مات موندم

خیره به روبرو

نگاهم نگاه نمی کنه

گوشم نمی شنوه

گنگ شدم باز

این چیه وسط گلوم نشسته

انگار که بمب خدا کار گذاشته اونجا

نمی دونم ساعت انفجارشو

ولی کاش زودتر بترکه

مثل تمام بادبادکایی که تو بچگیم ترکوندم

کار سختی نیست مردن

من باز تمرین می کنم