مهر همیشه با مهربانی نیامد

مهر همیشه بی مهربانی و سخت و جانفرسا بود امسال هم مثل همیشه با این تفاوت که خواستیم

خواستیم

خواستیم مهربانی را رنگ گنیم با مهر

ولی...

چقدر مهرها من کم طافتم و بی دست و پا

مثل بچه های بی دست و پا بهونه می گیرم

بغض می کنم

سرو صدا می کنم

دنیا به هم می ریزم

...

این ماه سالگرد خیلی چیزهاست که نشد گرامیشان بدارم یکی که اصلا گرامی نبود و دیگری بسیار گرامی

۱۶ مهر سالگرد تاسیس وبلاگ "یارب این آدم خاکی تنهاست" هست

البته این روزها تنها نیست با تنهایی آغاز شد دلتنگی نوشته هایم و با بازدیدهای بی بازدیدی می آمدند و نمی خواندند و می رفتند و این روزها می آید و می خواند و می ماند

و من دیگر به لطف اینجا تنها نیستم

دوستانی بودند که دیگر نیستند

و نبودنشان را ارج می نهیم

دوستانی هستند که همیشه بودند که بودنشان را پاس می داریم

بودی هست که همیشه بود و خواهد ماند و فکر می کنم با او اینجا را به پایان خواهم رساند

عزیزترینی که نامش را نمی خواهم آلوده به تکرار کنم ولی همه می شناسندش

عزیزترینی که این روزها تصمیم به ترک عاشقانه ها گرفته است و  امیدوارم نگذارند

...

و

۲۰ مهرما سالگر عروج غیر ملکوتی من به آسمان بود که دیپورت شدم به خاطر تقلب و نداشتن ویزا

فکر نکنم هیچگاه فراموش کنم این خاطرات شلوغ را

بیشتر شبیه مرگ بود تمام آن روزها

چقدر با مرگ همبازی بودم آن روزها و چقدر مبهوت ماندم بعد از بازگشت نافرجام

و این روزها حالم بهتر است از روزهای گذشته بعد از آن فراموشی های گسترده

این روزها بهترم به لطف او

الان از بلاگفا که داخل شدم طبق عادت همیشه وبلاگهای تازه به روز شده رو باز کردم

تقریبا تمام وبلاگها مربوط می شد به طرفداران دولت

دیروز هم همینطور بود

احتمالا همیشه همینطور خواهد بود...

حالم از این همه دنیاورزی به هم می خوره

...