یا رب این آدم خاکی تنــهاست

بشمار تا سی بشمار ... یک و دو

royatahan — Mon, 02 Nov 2009 07:53:30 GMT

چند وقته نه مطلبی خوندم و نه مطلبی نوشتم فقط اخبار می خونم

تقریبا تمام انگشتهام سفت شدن برای نوشتن و فکرم رگهاش منجمد شده

حتی انشای همین جملات هم با بدبختی دارم مرتب می کنم

ولی انقدر حرف دارم که بزنم

در مورد جامعه

سیاست

مردم

۱۳ آبان

....

کروبی...

ولی با خودم که فکر می کنم نمی تونم این همه دغدغه رو نوشت

نمی شه این همه فکر و استدلال رو یه جا بدون اینکه حتی مخاطبی باشه نوشت

همین کافی که ما ۱۳ آبان هستیم

و به آقای کروبی افتخار می کنیم

...

همین

دریغا حرف من حرف نگفته

royatahan — Mon, 19 Oct 2009 08:29:52 GMT

چرا از مرگ می ترسید؟؟
کجا آرامشی از مرگ خوشتر کس تواند دید
می و افیون فریبی تیزبال و تند پروازند
اگر درمان اندوهند
خماری جانگزا دارند
نمی بخشند جان خسته را آرامش جاوید
خوش آن مستی که هوشیاری نمی بیند
چرا از مرگ می ترسید
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید
بهشت جاودان آن جاست
جهان آنجا و جان آنجاست
گران خواب ابد در بستر گلوی مرگ مهربان آنجاست
سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی است
همه ذرات هستی محو در رویای بی رنگ فراموشی است
نه فریادی نه آهنگی نه آوایی
نه دیروزی نه امروزی نه فردایی
جهان آرام و جان آرام
زمان در خواب بی فرجام
خوش آن خوابی که بیداری نمی بیند
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید
در این دوران که آزادگی نام و نشانی نیست
در این دوران که هر جا هر که را زر در ترازو زور در بازوست
جهان را دست این نامردم صدرنگ بسپارید
که کام از یکدیگر گیرند و خون یکدیگر ریزند
درین غوغا فرومانند و غوغا ها برانگیزند
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید
همه بر آستان مرگ راحت سر فرود آرید
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید
چرا از مرگ می ترسید

مهر همیشه با مهربانی نیامد

مهر همیشه بی مهربانی و سخت و جانفرسا بود امسال هم مثل همیشه با این تفاوت که خواستیم

خواستیم

خواستیم مهربانی را رنگ گنیم با مهر

ولی...

چقدر مهرها من کم طافتم و بی دست و پا

مثل بچه های بی دست و پا بهونه می گیرم

بغض می کنم

سرو صدا می کنم

دنیا به هم می ریزم

...

این ماه سالگرد خیلی چیزهاست که نشد گرامیشان بدارم یکی که اصلا گرامی نبود و دیگری بسیار گرامی

۱۶ مهر سالگرد تاسیس وبلاگ "یارب این آدم خاکی تنهاست" هست

البته این روزها تنها نیست با تنهایی آغاز شد دلتنگی نوشته هایم و با بازدیدهای بی بازدیدی می آمدند و نمی خواندند و می رفتند و این روزها می آید و می خواند و می ماند

و من دیگر به لطف اینجا تنها نیستم

دوستانی بودند که دیگر نیستند

و نبودنشان را ارج می نهیم

دوستانی هستند که همیشه بودند که بودنشان را پاس می داریم

بودی هست که همیشه بود و خواهد ماند و فکر می کنم با او اینجا را به پایان خواهم رساند

عزیزترینی که نامش را نمی خواهم آلوده به تکرار کنم ولی همه می شناسندش

عزیزترینی که این روزها تصمیم به ترک عاشقانه ها گرفته است و امیدوارم نگذارند

...

۲۰ مهرما سالگر عروج غیر ملکوتی من به آسمان بود که دیپورت شدم به خاطر تقلب و نداشتن ویزا

فکر نکنم هیچگاه فراموش کنم این خاطرات شلوغ را

بیشتر شبیه مرگ بود تمام آن روزها

چقدر با مرگ همبازی بودم آن روزها و چقدر مبهوت ماندم بعد از بازگشت نافرجام

و این روزها حالم بهتر است از روزهای گذشته بعد از آن فراموشی های گسترده

این روزها بهترم به لطف او

الان از بلاگفا که داخل شدم طبق عادت همیشه وبلاگهای تازه به روز شده رو باز کردم

تقریبا تمام وبلاگها مربوط می شد به طرفداران دولت

دیروز هم همینطور بود

احتمالا همیشه همینطور خواهد بود...

حالم از این همه دنیاورزی به هم می خوره

...

همین حالا زمین لرزید

royatahan — Sat, 17 Oct 2009 10:59:44 GMT

ساعت ۲.۲۳ دقیقه عصر

خیابان کریم خان زند

انگار که کسی زمین را تکان داد

بپرس و باز ازین قصه دراز بپرس

royatahan — Sun, 11 Oct 2009 07:52:18 GMT

چه شد چگونه شد آخر که بذر خوبی را
نه خون نه آب نه آتش یکی به کار نخورد
بگو کزین برهوت غربت ظلمانی
چگونه باید راهی به روشنایی برد ؟
کدام باد درین دشت تخم نفرت کاشت ؟
کدام دست درین خاک زهر نفرین ریخت ؟
کدام روزنه را می توان گشود و گذشت ؟
کدام پنجره را می توان شکست و گریخت ؟
بزرگوارا ابرا به هر بهانه مبار
که خشک سال دل و جان غم گرفته ما
به خشک سال دیار دگر نمی ماند
نه خون نه آب نه آتش
مگر زلال سرشک
گیاه مهری ازین سرزمین برویاند

چه دلگیر می گذره امسال انگار که نه انگار من باید خوشحال باشم

هر روزش انگار آبستن هزار غم کهنه و مانده هست

با آنکه یار همیشه کنارم هست

اما به اینهمه غم هرگز توان و طاقتم تاب نخواهد آورد

چه بی حوصله ام برای نوشتن خستگی این روزها

انگار که بهار هر چه شادی بود برده باشد

انگار امید هم رفته باشد

امروز خبر از اعدام نوجوان پسری انگار که خواب هزار ساله ام را آشفته کرده است

انگار که روزی پسرم را اینگونه خاک کرده باشم

انگار که تکه ای از تنهایی ام را به ارث برده باشد

کاش هیچوقت هیچ مسلمانی را نمی دیدم جز علی

کاش هیچوقت هیچ اسلامی را نمی شناختم

کاش هیچوقت نمی فهمیدم که به نام دین چه ها بر سر این خاک و آب آمد

کاش کمی مهربانتر بودند

فقط کمی!!

به اندازه جان انسانها

هیچ چیزی نیست که نهایت التماس را نشان دهم......

کاش خدا چاره ای می کرد به اینهمه بی چارگی این روزهای آسمان

ما هستیم

royatahan — Tue, 22 Sep 2009 09:52:21 GMT

اوضاع اینترنت در تهران دوباره به هم ریخته

حتی تا امروز بلاگفا هم باز نمی شد

دوستانی که خارج از تهران هستند بدانند که اینجا همه سلامت و خوشحال هستیم

و خدا را شکر که فیلتر شکن ها هر روز به روز می شه و دوستان ما در اداره فیلترینگ اطلاعاتشون کمتر از اون چیزی هست که باید باشه

چند ثانیه تا انتها

royatahan — Thu, 03 Sep 2009 06:16:18 GMT

ماه را نشانه رفتند،،،
آواز را نشانه رفتند،،،
پرواز را نشانه رفتند ،،،
دیگر چه مانده برای خیالبافی ما ؟!

نه اصلا نمی خوام پائیز برگرده

انگار که قراره سالمرگم دوباره بمیرم

دوباره همون احساس ها داره توی رگهام جون می گیره

باید برم پیش یه روانشناس

امروز چقدر رگهای دستم درد می کنه

چشمهام هم چند روزه فقط داره می سوزه

انگار چند وقتی هست نخوابیدم

انگار که یه هاله همیشه جلو چشام هست

تخیلاتم برگشته

ولی به طور وحشتناکی ترسناکن

دارم روی یه لبه تیغ راه می رم که ازش نمی افتم به وسیله همون تیغه از نیمه دو نیم می شم

وقتی از خستگی و سوزش چشام رو هم می افته انگار که صدای خنده های خیلی ها با هم تو گوشم زنده می شه

چشام هم که بازه همه جا به طرز مشکوکی تاریکه

من از تاریکی نمی ترسم

من از مرگ نمی ترسم

ولی از آدمها به شدت می ترسم

به قدری می ترسم که شبها نمی تونم از فکرشون بخوابم

از نگاه آدمها می ترسم

از تو می ترسم

من می ترسم از خودم وقتی جلوی آیینه وای می ستم

چقدر جدیدا قلبم درد می کنه

و چقدر جدیدا دلم می خواد باز بمیرم

چقدر جدیدا من مشکوکم

حتما وقتایی که فکر می کنم خوابم جای دیگه ای هستم

....

زندگیم شده مثل این بچه یتیمایی که هر کی می رسه یه لگد بهش می زنه

و یا تحقیرش می کنه

یعنی می شه من بمیرم؟

....

مات موندم

خیره به روبرو

نگاهم نگاه نمی کنه

گوشم نمی شنوه

گنگ شدم باز

این چیه وسط گلوم نشسته

انگار که بمب خدا کار گذاشته اونجا

نمی دونم ساعت انفجارشو

ولی کاش زودتر بترکه

مثل تمام بادبادکایی که تو بچگیم ترکوندم

کار سختی نیست مردن

من باز تمرین می کنم

بی حوصله می گویم ولی دوستت دارم

royatahan — Wed, 26 Aug 2009 10:32:35 GMT

محض نوشتن فقط می نویسم

با این دل و دماغ

با این کسالت زدگی این روزهای روزه داری

با این خبرهای بی خبری

محض اینکه فقط بفهمم ذوق نوشتن دارم هنوز هم؟؟

عزیزکم فکر نکن بین مشغله های این روزهای شلوغ خستگی گمت می کنم

فکر نکن می توانم این بار بی تو بودن را امتحان کنم

محض امتحان هم سخت است

تویی که با تمام مهربانیت بین رگهای زندگی ام جاری شدی

می فهممت

وقتی که به من فکر می کنی راحت تر می توانم پیدایت کنم

جدیداْ وقتی که به هم فکر می کنیم یاد یک ایثار قدیمی بین وجدانمان شکل می گیرد

ایثار فدا کردن تمام آرزوهایمان برای شادی دیگری

این روزها دوستت دارم ها رنگ بوی تازه ای گرفته است

انگار که در واپسین لحظات دیدار ایستاده باشیم و بخواهیم تمام دوستت دارم های نگفته را برای آخرین بار بگوییم

انگار که دلم می خواهد باز هم بگویم این جمله هزار بار گفته و دوست داشتنی را

جالب نیست که ما هنوز هم سیر نشده ایم بعد از این همه هر روز و تکرار هر روز بودن را

راستی

قبل از رفتن چیزی را یادت نرفته است؟؟

یادمان باشد

royatahan — Wed, 12 Aug 2009 10:40:18 GMT

باز هم دلتنگی

باز هم دلگیری

حرف جدیدی نیست

تنها یک جمله تکراری

ما بدهكاريم
به كساني كه صميمانه ز ما پرسيدند
معذرت مي خواهم چندم مرداد است ؟
و نگفتيم
چونكه مرداد
گور عشق گل خونرنگ دل ما بوده است

و خدای ما فراموش نمی کند آنچه را که ما شاید فراموش کنیم

مطمئن باشید

جهان در انتظار عدالت . عدالت در انتظار مهدی*

*برای خواندن داستان مظلومیت روی نام مهدی کلیک کنید

ساده ی ساده بودیم ، کلک نصیبمون شد

royatahan — Sat, 01 Aug 2009 07:51:18 GMT

قصه ی کهنه دروغ بود ، من و ما بچه گی کردیم
که به جای قصه خوندن قصه رو زندگی کردیم
در آرزو رو بستیم ، دلمون به قصه خوش بود
رستم کتاب کهنه ته قصه بچه کش بود
حالا تو قحطی رؤیا اجاق ترانه سرده
کسی رو بخار شیشه دل نقاشی نکرده
سر و تته زدن به دیوار ،‌ برگ آگهی ترحیم
یه نفر نوشته جمعه رو همه روزای تقویم

بی خودکی

همینجورکی ما هم توهم برمون داشت که می تونیم حق و حقوقی داشته باشیم

حق و حقوق توی شهری که همه حق دارن آدم رو بزنن مخصوصا اگه ضعیف باشی و جوون

حتی حق دارن توی قبرستون بریزن سرتون نزارن یه ساعت راحت سر قبر عزیزتون بشینین

ما هم چه دل خجسته ای داریم ها

هی بدو بگو به خدا ما بد نیستیم

تازه آخرش می گن ما محارب هستیم

تا حالا نمی دونستم این یعنی چی

حالا فهمیدم یعنی جنگ با خدا

یعنی مگه احمدی نژاد خداست؟؟

یعنی خدا اینقدر بی خودکی آدم می کشه ؟

خدا اینقدر ظالمه که نمی زاره بنده هایی که خودش آفریده و بهشون شعور داده بگن که ما می فهمیم؟؟

یعنی خدا اینقدر ظالمه که چشمی که بهمون داده رو ببنده دهنی که بهمون داده رو خفه کنه گوشی که بهمون داده رو بگیره؟

یعنی خدا هم دروغ می گه؟؟

نه من محارب نیستم

چون احمدی نژاد هم خدا نیست

پس خدایی که به نام تو مردم رو دارن می کشن کجا نشستی داری می زنی رو دستت یا لبات رو می گزی از جور این نامردمان؟

ما بسی دلمان برایت تنگ شده

لطفا زودتر قبل از تنفیذ رخ بنما

-----

چرخ و فلک می خواستیم ، فلک نصیبمون شد
ساده ی ساده بودیم ، کلک نصیبمون شد
دنبال یه حقیقت تو اینه ها می گشتیم
اما تو قاب گریه ، ترک نصیبمون شد ■

عزیزم تولدت مبارک

royatahan — Tue, 21 Jul 2009 06:41:18 GMT

امروز حس بهتری دارم

حس اینکه خدا امروز یه عالمه نقشه کشیده برای ما

نقشه برای اینکه تنها نمونیم

نقشه کشیده تا ما بتونیم با هم باشیم

...

بی خود اخم نکن

امروز هم قشنگه هم عزیز

غر غر هم نکن

برای تو مبارک نباشه

اگه می خوای بقیه بهت تبریک نگن یا ناراحت می شی یا تکراریه بگو بیان به من تبریک بگن

مبارکم باشه پایان تنهایی

مبارکم باشه این هدیه

مبارکم باشه بهترین یار

مبارکم باشه بهترین دوست

مبارکم باشه بهترین روز

...

تو بهم تبریک نمی خوای بگی

همینجور با اون نگاه قشنگت می خوای بشینی هیچی نگی

بیا نفسهامون و با هم بفرستیم برای خاموش کردن ۲۵ تا تنهایی

بیا دوباره تولد بشیم

بیا همه شعمها رو باهم خاموش کن تا آرزوی من برآورده بشه

بیا عزیزم

...

سعید!

عزیزم...

نه نقطه نداره

عزیزم مبارکم باشه تولدت

مبارکت باشه تولدت

دوستت دارم